Auteur Uitgave |
Wat zwammen ervan zeggen Wat zwammen ervan zeggen is op zijn zachtst gezegd een heel origineel boek. Arthur Oosterbaan heeft de gouden vondst bedacht door het geschreven te laten zijn door de vliegenzwam. Het is opgesteld in de ‘ik’-vorm, maar de ‘ik’ is dus de vliegenzwam. Arthur is een rasverteller. Het is een informatief boek, maar het leest als een spannend jeugdboek. Je zou losse stukjes voor het slapen gaan aan kindertjes kunnen voorlezen. Ik zou er als klein jochie van genoten hebben. Het staat boordevol weetjes waarvan er vele voor mij onbekend waren. Zoals: ‘Er zijn ook paddenstoelen die naar pepermuntjes smaken’. Ik ben verslaafd aan pepermunt (echt waar!) maar een paddenstoel die naar pepermunt smaakt dat is echt nieuw voor me. Ik zou er dan ook geen weten. Daarnaast is duidelijk welke paddenstoel Arthur meer waardeert dan andere. Hij kan dat rustig doen, want hij zegt het niet. Het is immers de vliegenzwam die het doet. Die onomwonden zijn mening geeft over zijn familie als u begrijpt wat ik bedoel. Het is spaarzaam geïllustreerd met door Arthur zelfgemaakte tekeningen. De tekeningen zijn eenvoudig, in Arthur zijn tekenstijl, voor de mensen die die kennen. Dus af en toe met ingebouwde grapjes zoals bij het plooirokje. Heel raak getroffen, de paddenstoel is goed herkenbaar en het grapje is een leuke toevoeging. Al met al een boek om aan te raden. Ik heb het in een ruk uitgelezen en dat zegt wat voor een informatief boek. Waarbij zeker de gekozen vorm met de vliegenzwam als verteller een rol heeft gespeeld. Uiteraard ontbreekt het versje niet: ‘Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen etc.’ Een kleine persoonlijke mededeling tot slot. Ik heb hem al een tijd niet gezien: die baard staat hem goed. Hans Adema, Leiden, 31 juli 2026
|
Wat zwammen ervan zeggen
|
|